محمد آقازاده كسي نيست كه نيازي به معرفي داشته باشد. جامعه مطبوعات او را بهتر از من مي شناسند. درست در همان روزهايي كه محمد آقازاده از گروه آيينه روزنامه ايران رفت. من پا به آن گروه گذاشتم كه ديگر نام آيينه را از آن گرفته بودند و مهرداد قاسمفر كه اكنون به خاطر انتشار كاريكاتور جنجال برانگيز در يكي از سلول هاي انفرادي زندان اوين است دبير گروه ما بود.
در روزنامه ايران وقتي حرف از محمد آقازاده مي شد همه از تند بودن دست او در نوشتن و جمع كردن صفحه ياد مي كردند. از ميان تيترهاي محمد آقازاده تيتري كه براي مرگ شاملو زده بود بيش از هر تيتر ديگري در خاطرم مانده است: «جهان شاملو را از دست داد»
حالا محمد آقازاده با سال ها سابقه، تجربه و قلمي پخته و نگاهي متفاوت در حاشيه مطبوعات ايستاده است و سردبيرها و دبيرسرويس هايي كه متولد دهه شصت هستند يا به زور سنشان به 30 سال قد مي دهد به مدد منبع عظيم وحي –اينترنت و پديده copy و paste – دارند قد و قواره ي ركن چهارم دموكراسي كشور را هر روز در ويترين مطبوعات به نمايش مي گذارند.
خروج اين آقازاده ها از چرخه سكان داري مطبوعات و واگذاري اين سكان به برخي از «آقازاده ها!» باعث شده است تا نسل نوپاي روزنامه نگاري در گود خالي اين حرفه ي سترگ، بي آن كه فرصت شاگردي بيابند، به ژنرال هاي تخيلي تبديل شوند.
در چنين شرايطي وبلاگ نويسي و تمايل روزنامه نگاران قديمي يا پيشكسوت به روزنامه نگاري سايبر، نعمت بزرگي است؛ چرا كه فرصت اين شاگردي را براي نسلي كه مكتب نرفته استاد است و از شاگردي كردن شرم دارد بي هيچ واسطه اي فراهم كرده است.
وبلاگ محمد آقازاده نيز يكي از همين نعمت ها و فرصت هاست. قلم پخته، نگاه متفاوت و نثري كه داراي خصلت هاي نمايشي ويژه اي است به اضافه دوربين گيري هاي شاعرانه در روايت بخشي از ويژگي هايي است كه در نوشته هاي اين روزنامه نگار مي توان آموخت و از آن ها لذت برد.
